สวัสดีค่ะ เป็นครั้งแรกที่เคยได้ตั้งกระทู้ ที่อยากจะปรึกษาคนอื่นๆ
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเราและที่บ้าน
พ่อแม่เราเป็นคนหัวโบราณ ไม่ได้เลี้ยงเราแบบตามสมัย
นั้นคงเป็นสิ่งที่เราอึดอัด เราเป็นคนคิดมาก เราร้องไห้ทุกวัน จนคิดว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า อยากฆ่าตัวตาย คิดสารพัดวิธี มีความคิดอยากตายมา1ปีเต็มแล้ว เคยไปนั่งฟังนักพูดชื่อดังที่พูดเกี่ยวกับพ่อแม่ ทำเราร้องไห้มาแล้วค่ะ เรื่องการตอบแทนบุญคุณและเห็นค่าตัวเอง เห็นสื่อต่างๆเกี่ยวกับการรักครอบครัว
เราเป็นคนอ่อนไหวง่าย เรารู้ผิดชอบชั่วดีทุกอย่างค่ะ รู้ทุกอย่างจริงๆ แต่เราก็ยังทำตัวไม่ดีอยู่ ไม่เข้าใจตัวเองมากๆ ทุกๆวันแม่วันพ่อหรือวันเกิดท่าน จะขอโทษขอขมาตลอดค่ะ
เข้าเรื่องนะคะ ช่วงนี้เราหาเงินค่ากินค่าใช้เองเพราะเป็นช่วงวิกฤตของที่บ้านมากๆอย่างมากที่สุด มีหนี้สินที่เยอะ งานที่พ่อแม่ทำเงินเดือนไม่เคยพอทั้งสองคนรวมกันก็ยังไม่เหลือกิน ของแม่ก็ติดลบ หาธุรกิจเสริมก็ไม่เป็นท่า ไม่มีเงินทุนต่อยอด ซื้อของเกินตัว(ทีวี4-5หมื่น สิ้นเดือนมาไม่มีตังกินข้าวไม่มีจ่ายค่าบ้าน)
แม่พูดทุกเรื่องไม่มีเงินจ่ายค่าบ้านละเขาจะมายึดบ้านละ เราหาใช้เองจนมันเหนื่อย ไหนจะเรียนด้วยไหนจะสอบอีก ที่ทำได้คือร้องไห้ และบ่นให้แฟนฟังแค่นั้น ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่กล้าขอเงินที่บ้าน ใช้จ่ายเองซื้อของเองเติมน้ำมันรถเอง จนเรากลายเป็นคนที่ใครมาใช้ของเราจะไม่พอใจมากๆ มีครั้งหนึ่งที่เราโมโหจนร้องไห้ คือเราได้กินต้มมาม่า เป็นมาม่าที่เอามาจากวัด พ่อเรากลับมาบ้านกินข้าว แต่ไม่มีข้าวซื้อเข้ามาให้เลย แถมมาแย่งเรากินอีก เอารถเราไปใช้อีก แค่ข้าวก็ซื้อมาให้กินไม่ได้เลยหรอ ในหัวคิดเยอะไปหมดจนร้องไห้
และเรากลับบ้านดึกค่ะ มีกิจกรรม เขาจะตามตลอด บางทีเราก็พิมพ์ไลน์บอกแล้ว จนเราเองที่หน่าย ไม่อยากบอกซ้ำๆ เพราะไปก็ที่เดิมๆทำอะไรก็เดิมๆ ไปกินข้าวกับครอบครัวแฟนบ้างก็จะตาม เหมือนไม่ไว้ใจอะไรไม่รู้ทั้งๆที่ก็รู้จักแล้ว เขาต้อนรับเราดีมีของกินอะไรครอบครัวแฟนก็จะฝากของกินมาให้พ่อแม่เราตลอด ถามหาถามถึงพ่อแม่เรา ในช่วงที่เราไม่ได้เงินอาทิตย์จากพ่อแม่เลย ก็จะมีครอบครัวแฟนนี่แหละค่ะ พอได้ให้เราใช้บ้างรอดไปสักวันสองวัน เราไม่เคยเล่าปัญหาในครอบครัวเราให้เขาฟังนะคะ เขาไม่รู้ว่าเรามีปัญหาเรื่องเงินอยู่ แต่บางทีที่พ่อแม่เราทำกับแฟนเรา ดูหาผลประโยชน์มากกว่าเอ็นดูเขา ไม่เคยคิดอยากฝากของกลับคืนเวลามีของกินดีๆ ขายของที่เป็นลูกโซ่ ก็บอกให้เราเกลี่ยกล่อมแฟนให้ไปร่วมงานด้วย เวลาเราบอกพูดถึงแฟนหรือครอบครัวแฟน น้ำเสียงจะนิ่งและเย็นชามากค่ะ เหมือนไม่สบอารมณ์ด้วย จากแรกๆที่เสียงดูดี๊ด๊าดี
เราได้แต่คิดน้อยใจ ที่พ่อแม่เราไม่เหมือนพ่อแม่เพื่อน เราได้ฟังเพื่อนเล่าถึงพ่อแม่ตัวเอง ก็รู้สึกว่าถ้าพ่อแม่เราเป็นแบบนั่นบ้างก็คงดี เอาพ่อแม่ตัวเองไปเปรียบกับพ่อแม่เพื่อน เขาสอนลูกให้เผชิญความจริงเผชิญโลกด้วยตัวเองโดยมีคำแนะนำเฉยๆ แต่ของเราเป็นการห้าม การสั่งไม่ได้ไม่เอาไม่ทำ แล้วเป็นยังไง.. เรากลายเป็นคนแหกกฎ เราอยากรู้เราสนใจมากในสิ่งที่เขาห้าม เราไม่เคยมีโมเมนท์ที่คุยกับแม่แบบสนิทกันมากไม่เคยคุยได้ทุกเรื่อง พอลองอยากคุยทุกเรื่องได้เหมือนเพื่อน ก็กลับกลายเป็นสีหน้าไม่พอใจ เราพูดก็จะขัด จนเรากลัวไม่อยากคุยด้วย คุยไปเขาก็ไม่ได้ดูสนใจ กลายเป็นคนเก็บกด เรามีพี่ชาย แต่เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่ เราไม่ได้คุยกับพี่ทุกเรื่อง เรากับพี่จะเข้าใจกันก็ตอนเมา พูดสิ่งที่เก็บในใจกันทั้งสอง สิ่งที่อึดอัดในบ้าน สิ่งที่ชอบโดนห้ามทำ
เรารู้สึกผิดที่คิดอยากตาย แต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เราไม่อยากใช้ชีวิตแล้ว เราเหนื่อย เราใช้ชีวิตไปเพื่อหาเงินหรอ ทุกคนต้องจบลงเหมือนๆกัน บางครั้งเราก็คิดน่าจะตายกันทั้งบ้านเลย จบปัญหาง่ายๆ เรารู้ว่ากว่าจะเกิดมาได้ แม่เสียแรงไปแค่ไหน แม่เลี้ยงเรามาแค่ไหน ถ้าเราไปใจพ่อแม่จะสลายแค่ไหน เรารู้ เรารู้จริงๆ แต่เราก็ยังไม่หยุดคิดเรื่องตาย มีแค่แฟนเราคนเดียวที่รู้ว่าเราคิดแบบนี้ เราไม่กล้าบอกใครเลย
เราว่า อ่านมาถึงจุดนี้ทุกคนอาจจะงง ว่าเราอยสกปรึกษาอะไร คือเราเรียบเรียงเรื่องไม่เก่ง ละเรื่องที่เราเก็บกดมันเยอะมาก ให้พิมพ์เป็นล้านมันไม่พอ
สรุปคือ เราต้องอยู่แบบนี้ต่อไปใช่มั้ย เราหวังว่าเราจะอดทนอยู่ได้นาน เราได้ยินมาตลอดว่าคำว่าบ้านเป็นที่ที่สบายใจ แต่ตอนนี้เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเราไม่มีความสุข เราแค่อยากใช้พื้นที่นี้ระบายความรู้สึก เราไม่ใช่คนดีเรารู้ตัวเองรู้แก่ใจ
ขอบคุณนะคะสำหรับพื้นที่เล็กๆนี้
เราเป็นลูกที่ไม่ดีมากเกินไปไหม
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเราและที่บ้าน
พ่อแม่เราเป็นคนหัวโบราณ ไม่ได้เลี้ยงเราแบบตามสมัย
นั้นคงเป็นสิ่งที่เราอึดอัด เราเป็นคนคิดมาก เราร้องไห้ทุกวัน จนคิดว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า อยากฆ่าตัวตาย คิดสารพัดวิธี มีความคิดอยากตายมา1ปีเต็มแล้ว เคยไปนั่งฟังนักพูดชื่อดังที่พูดเกี่ยวกับพ่อแม่ ทำเราร้องไห้มาแล้วค่ะ เรื่องการตอบแทนบุญคุณและเห็นค่าตัวเอง เห็นสื่อต่างๆเกี่ยวกับการรักครอบครัว
เราเป็นคนอ่อนไหวง่าย เรารู้ผิดชอบชั่วดีทุกอย่างค่ะ รู้ทุกอย่างจริงๆ แต่เราก็ยังทำตัวไม่ดีอยู่ ไม่เข้าใจตัวเองมากๆ ทุกๆวันแม่วันพ่อหรือวันเกิดท่าน จะขอโทษขอขมาตลอดค่ะ
เข้าเรื่องนะคะ ช่วงนี้เราหาเงินค่ากินค่าใช้เองเพราะเป็นช่วงวิกฤตของที่บ้านมากๆอย่างมากที่สุด มีหนี้สินที่เยอะ งานที่พ่อแม่ทำเงินเดือนไม่เคยพอทั้งสองคนรวมกันก็ยังไม่เหลือกิน ของแม่ก็ติดลบ หาธุรกิจเสริมก็ไม่เป็นท่า ไม่มีเงินทุนต่อยอด ซื้อของเกินตัว(ทีวี4-5หมื่น สิ้นเดือนมาไม่มีตังกินข้าวไม่มีจ่ายค่าบ้าน)
แม่พูดทุกเรื่องไม่มีเงินจ่ายค่าบ้านละเขาจะมายึดบ้านละ เราหาใช้เองจนมันเหนื่อย ไหนจะเรียนด้วยไหนจะสอบอีก ที่ทำได้คือร้องไห้ และบ่นให้แฟนฟังแค่นั้น ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่กล้าขอเงินที่บ้าน ใช้จ่ายเองซื้อของเองเติมน้ำมันรถเอง จนเรากลายเป็นคนที่ใครมาใช้ของเราจะไม่พอใจมากๆ มีครั้งหนึ่งที่เราโมโหจนร้องไห้ คือเราได้กินต้มมาม่า เป็นมาม่าที่เอามาจากวัด พ่อเรากลับมาบ้านกินข้าว แต่ไม่มีข้าวซื้อเข้ามาให้เลย แถมมาแย่งเรากินอีก เอารถเราไปใช้อีก แค่ข้าวก็ซื้อมาให้กินไม่ได้เลยหรอ ในหัวคิดเยอะไปหมดจนร้องไห้
และเรากลับบ้านดึกค่ะ มีกิจกรรม เขาจะตามตลอด บางทีเราก็พิมพ์ไลน์บอกแล้ว จนเราเองที่หน่าย ไม่อยากบอกซ้ำๆ เพราะไปก็ที่เดิมๆทำอะไรก็เดิมๆ ไปกินข้าวกับครอบครัวแฟนบ้างก็จะตาม เหมือนไม่ไว้ใจอะไรไม่รู้ทั้งๆที่ก็รู้จักแล้ว เขาต้อนรับเราดีมีของกินอะไรครอบครัวแฟนก็จะฝากของกินมาให้พ่อแม่เราตลอด ถามหาถามถึงพ่อแม่เรา ในช่วงที่เราไม่ได้เงินอาทิตย์จากพ่อแม่เลย ก็จะมีครอบครัวแฟนนี่แหละค่ะ พอได้ให้เราใช้บ้างรอดไปสักวันสองวัน เราไม่เคยเล่าปัญหาในครอบครัวเราให้เขาฟังนะคะ เขาไม่รู้ว่าเรามีปัญหาเรื่องเงินอยู่ แต่บางทีที่พ่อแม่เราทำกับแฟนเรา ดูหาผลประโยชน์มากกว่าเอ็นดูเขา ไม่เคยคิดอยากฝากของกลับคืนเวลามีของกินดีๆ ขายของที่เป็นลูกโซ่ ก็บอกให้เราเกลี่ยกล่อมแฟนให้ไปร่วมงานด้วย เวลาเราบอกพูดถึงแฟนหรือครอบครัวแฟน น้ำเสียงจะนิ่งและเย็นชามากค่ะ เหมือนไม่สบอารมณ์ด้วย จากแรกๆที่เสียงดูดี๊ด๊าดี
เราได้แต่คิดน้อยใจ ที่พ่อแม่เราไม่เหมือนพ่อแม่เพื่อน เราได้ฟังเพื่อนเล่าถึงพ่อแม่ตัวเอง ก็รู้สึกว่าถ้าพ่อแม่เราเป็นแบบนั่นบ้างก็คงดี เอาพ่อแม่ตัวเองไปเปรียบกับพ่อแม่เพื่อน เขาสอนลูกให้เผชิญความจริงเผชิญโลกด้วยตัวเองโดยมีคำแนะนำเฉยๆ แต่ของเราเป็นการห้าม การสั่งไม่ได้ไม่เอาไม่ทำ แล้วเป็นยังไง.. เรากลายเป็นคนแหกกฎ เราอยากรู้เราสนใจมากในสิ่งที่เขาห้าม เราไม่เคยมีโมเมนท์ที่คุยกับแม่แบบสนิทกันมากไม่เคยคุยได้ทุกเรื่อง พอลองอยากคุยทุกเรื่องได้เหมือนเพื่อน ก็กลับกลายเป็นสีหน้าไม่พอใจ เราพูดก็จะขัด จนเรากลัวไม่อยากคุยด้วย คุยไปเขาก็ไม่ได้ดูสนใจ กลายเป็นคนเก็บกด เรามีพี่ชาย แต่เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่ เราไม่ได้คุยกับพี่ทุกเรื่อง เรากับพี่จะเข้าใจกันก็ตอนเมา พูดสิ่งที่เก็บในใจกันทั้งสอง สิ่งที่อึดอัดในบ้าน สิ่งที่ชอบโดนห้ามทำ
เรารู้สึกผิดที่คิดอยากตาย แต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เราไม่อยากใช้ชีวิตแล้ว เราเหนื่อย เราใช้ชีวิตไปเพื่อหาเงินหรอ ทุกคนต้องจบลงเหมือนๆกัน บางครั้งเราก็คิดน่าจะตายกันทั้งบ้านเลย จบปัญหาง่ายๆ เรารู้ว่ากว่าจะเกิดมาได้ แม่เสียแรงไปแค่ไหน แม่เลี้ยงเรามาแค่ไหน ถ้าเราไปใจพ่อแม่จะสลายแค่ไหน เรารู้ เรารู้จริงๆ แต่เราก็ยังไม่หยุดคิดเรื่องตาย มีแค่แฟนเราคนเดียวที่รู้ว่าเราคิดแบบนี้ เราไม่กล้าบอกใครเลย
เราว่า อ่านมาถึงจุดนี้ทุกคนอาจจะงง ว่าเราอยสกปรึกษาอะไร คือเราเรียบเรียงเรื่องไม่เก่ง ละเรื่องที่เราเก็บกดมันเยอะมาก ให้พิมพ์เป็นล้านมันไม่พอ
สรุปคือ เราต้องอยู่แบบนี้ต่อไปใช่มั้ย เราหวังว่าเราจะอดทนอยู่ได้นาน เราได้ยินมาตลอดว่าคำว่าบ้านเป็นที่ที่สบายใจ แต่ตอนนี้เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเราไม่มีความสุข เราแค่อยากใช้พื้นที่นี้ระบายความรู้สึก เราไม่ใช่คนดีเรารู้ตัวเองรู้แก่ใจ
ขอบคุณนะคะสำหรับพื้นที่เล็กๆนี้